کتاب روضة الصفا (جلد اول، دوم و سوم) اثر محمد بن خاوند شاه بلخی معروف به میرخوند به اهتمام عباس زریاب است ؛«روضة الصفا» کتاب تاریخ به سبک وقایع‌نگاری است و در آن از انتقاد و دید تاریخی و حکم درباره وقایع و پیوند آن با جریان کلی تاریخ و حرکت اقوام و ملل و تبیین عمیق علل و انگیزه‌های حوادث عالم اثری نیست و این صفت بیشتر کتب تاریخ مشرق‌زمین است. مؤلف این کتاب امیرخواند محمد فرزند سید برهان‌الدین خاوندشاه است. اين اثر تاريخى و جامع كه از آثار فارسی مفصّل دوره تيمورى به شمار مى‌رود، به گزارش تاريخ جهان از آغاز آفرينش تا پيدايى اسلام و تا روزگار خود؛ يعنى دوران حكومت سلطان حسین بايقرا (911 – 842 ق) مى‌پردازد. روضه الصفا هفت بخش دارد و نویسنده آن به ترجمه بخشى از تاريخ‌هاى عربى و اقتباس از آنها پرداخته و بخش‌هایى را از تاريخ‌هاى فارسی نقد كرده و بخش پايانى آن را دخترزاده‌اش قياس‌الدين بن‌خواندمير با نام حبيب‌السير پس از مرگ وى كامل كرده است.